Tute nure, ne pli, senplue, tiuj vortoj envenas kapon.. Ne lasi sin enpreni kapte, iompostiome, per tiu laco fronte al vortoj.. Ne fleksiĝi sub la ŝarĝo.. Sukcesi teni plu la atentokapablon, ne forlasi tiom tuje.. Morgaŭ teni enkape, iomete, tiujn vortojn riĉajn kiujn oni vore aŭ trankvile ensorbis.

La memorkapablo mia malfortas, mi ne tre memoras. Kaj krome, atentopovo kiu lasos sin reti, kiu rifuzos pluadi, kiu ellaciĝos fronte malfacilon..

Tiuj medicinaĵoj al vi detruos la kapon, lacigos vin.. "Ni ja sciigis vin prie...!" Ili ja estas tiuj vortoj sur tiuj informaj faldaĵoj ene de la skatoloj.. "Jes ja, sed tio necesas, por via bonfarto, filo mia..."

Al mi restas plu la tasko ree kutime viziti la bibliotekon, pruntopreni librojn, finlegi ilin, kapabli prezenti ilin, el ili fari resumon. Kapabli, de iu tago al posta, scii kion mi legis la ĵusantaŭan tagon..

Mardon posttagmeze. Mi decidis iri enurben.. Do, trame.. Jen, halte sindemandas mi : Ĉu la librovendejo situas dekstre aŭ­ maldekstre ? .. Tamen, mi jam iris plurfoje.. Do, dekstren. Iras en pluraj malgrandaj stratoj. Devus aperi tiu placo kaj tiu impona konstruaĵo... Ne ?.. Do, jen tramo.. Mi iru do maldekstren. Alvenas en la haltejo kiun mi antaŭ­e atingis, unue.. Nur rigardi iomete maldekstren... Ja! ege ĝi imponas, tuj videbla. Kial do mi ne rigardis al tiu direkto ?

!! Do. eniri la vendejon, ene promeneti,  aĉeti..

Hejmen ree.. En tram multaj personoj. Mi vojaĝas stare, legetas, foliumas.. Mi ĝuas trankvile tiujn paĝojn..

Kaj jen! bremsego, senaverta, abrupta. Mi falegas.. UJ!! Maldolĉe, Dolorige! mi falis sur brakopogilo metala de seĝo, dorse. Dolorego min kaptas. Ĉirkaŭ­e, homoj demandas : "Ĉu bone ?".. Mi frotas la ripojn, dorse, bruste..

"Nenieto.. Nenio rompiĝis" mi diras.. Sur la seĝo kie mi vundiĝis junulo plu silentas. Aŭ­diloj ŝtopas la orelojn. Ĉu li bonvolos....

Mi babilas kun la ĉirkaŭantoj.."Ba ! Ne gravas, mi ne eligis la kriegon!". Vidu do mian legaĵon :

"Eta laŭ­do al mildeco"

Kaj ni ridas kune.

Hieraŭ, kaj pasintan merkredon..  Preskaŭ 4 horoj da esploroj, testoj, pri memorkapablo.. El tio, vi eliĝas lacega..

Eble, post tiuj provoj, okazos laborgrupoj por plibonigo de la memoro.. Pri tio, mi pli poste aldonos.. Nun, laceco.. Krome, post 2 semajnoj, fino de tiuj esploroj.. Do, ree, lacigo..

Mi rakontos la tuton..

ĝis!

El la lingvo, festeni. Ĝui vortojn ellasitajn, elverŝi vunditan animon, ellasi ĝojoplenan vivon. El la sperto enkorpa, enmensa, iufoja aŭ ĉiutaga liveri en alian menson vortojn kiuj retrovos novan vivon... El tiu bilda paperaĵo, iu, refluse, reflue trovos viverojn.

Jen, eble, mia tasko bloga. Pro tio mi ne tiel ofte el-donas. Jen adoleske, tamen plenaĝulo, mi liveras taglibron...

Hieraŭ grupiĝis suferantoj pro epilepsio. Ĉirkaŭ psikologiistino ni parolas. Ĉiu rajtas paroli, sentime. Kaj ankaŭ, ĉiuj, ni aŭdas la sperton de alia persono. Oftege, revene, ni parolas pri tio : malforta memoro, perditaj spertoj, malfacileco enkapigi nomon de proksimulo. Refoje ni demandas pri tute proksima sperto. Hieraŭ min kaptis du kriegoj, abrupte. Tamen, antaŭe estis tiu streĉiteco.

Eble tion mi jam diris al vi. Aŭdacu : mesaĝu :"Ej, vi, ci jam elverŝis. Ja sufiĉas. Parolu al mi pri io alia : birdoj, foraj sunoj, esperantaĵoj."

Taglibro de nesenpena verdetulo.

Ĉeestis.. Duonvekite, duonkviete, duone kvita pro la iamaj forgesoj.. Mi ĉeestis la monatan kunvenon de la Esperanto-grupo..

Ĉu la ĝusta tago, ĉu pordo malfermita ? Do, pordo malfermita, bone. Ĉu homoj? Jen, aŭtoj estas.. Glumarkoj sure. Bonege.

Kiom da ? Ĉu 5, apenaŭ ? Kutimuloj ĉeestas. Ĉu iam juniĝos ni? France paroli! Hontu ni. Tion ni faris! Balbutaĉis esperantlingve, kelkfoje.

Ĉu plu okazu la kunveno.. Tamen, jen, alvenas nova kapo. Bone. Kuraĝa ŝi estas, ĉar ŝi aspektas ja malsana. Tamen, dankon al ŝi. Ĉu la plenviva amikino alvenos.. Jen, jen!!  Bonege! la tabulo pleniĝas per projektoj, adresoj, tagoj, kunventagoj, iamaj plenumitaj aferoj de post la antaŭa kunveno. Ni parolas pri tiuj projektoj, tiu "Festo de la lingvoj" en la urbo...

Trankvile iam Esperanto, paŝon post paŝo, ne abrupte, ne per altaj decidoj politikaj, sed tra agoj minimumaj de iuj, vortoj pace diritaj al iu, per "Kial ne ? tio ne kostas.. La risko estas nula..", per Interretaj interŝanĝoj, mesaĝoj, duvortaj blogaĵoj, modestaj paroletoj, mallertaj eldiroj.. Diru ni "Ni ne fidu politikajn decidantojn.. Ni fidu ĉiutagajn uzetojn de homoj, de lando al lando, super landlimoj, super oceanoj... Tiu ĉiutaga uzeto, multfoje ripetata pli pezas ol truda leĝo". Diru ni: "Esperanto, nia lingvo, unu el niaj lingvoj, bonegas ĉar ni elektis ĝin libere, ĉar ĝi efikas liberige..Kio gravas en Eo estas LIBERECO. krom tio, kial do ni lernu ĝin ? Libereco, ĉar dank'al ĝi mi povas pace interŝanĝi liberigajn vortojn ĉie en la mondo.

Tiom valoras traduki tiujn dupaĝajn informfaldaĵojn kiom multpaĝajn valoregajn literaturaĵojn. Tiom valoras memvola lernado kiom lerneja tedado...Pli bone memvole lerni kaj uzi plu, ol deve lerni kaj forgesi. Kiel trovi la taŭgan vojon. Ĉiuj vojoj taŭgas.